zondag 11 maart 2012

Het geval "Weesie"...

Note: Blog "Hollandse Hufters" is niet meer, onderstaande tekst komt daarvandaan. (c) Hollandse Hufters dus. Kopie gepubliceerd op FYYSF op 7 december 2016.

Volgen we Dominique Weesie, alias Fleischbaum. Dominicus Jacobus (Dominique) Weesie is in 1969 te Rotterdam geboren. Wie zijn de makers van Geenstijl en wat bezielt hen? Volgen we Dominique Weesie, alias Fleischbaum. Dominicus Jacobus (Dominique) Weesie is in 1969 te Rotterdam geboren. Dominique groeit op in een christelijke huishouding, naar eigen zeggen “keurige CDA-stemmers”. Zijn vader houdt dan naar het schijnt een werktuigen- en machinefabriek. Dominique heeft nog een jongere zus. Na de basisschool doet Dominique het HAVO aan het Krimpenerwaard College te Krimpen aan den IJssel. Van 1988 tot 1993 volgt hij de School voor Journalistiek te Utrecht. Dominique heeft deze opleiding niet voltooid. Dominique en zijn echtgenote (lerares aan een middelbare school) hebben samen een dochter, geboren in 2011.

Van januari 1991 tot maart 1993 werkt Dominique (eerst nog als stagiair en later als freelancer) bij het Rotterdams Dagblad, in 2005 opgegaan in het Algemeen Dagblad. Verslaggever Louis du Moulin in 2008 (De Volkskrant, Maud Effting en Wilco Dekker, 26 augustus 2008): “...Hij viel op. Dominique had niet zozeer een grote mond, maar hij was niet bang om dingen aan te pakken. Kom maar op, straalde hij uit – terwijl de meeste stagiaires dat totaal niet hebben. Hij ging overal op af”. In maart 1993 treedt Dominique als verslaggever in dienst bij De Telegraaf, hij is dan 24 jaar. Dominique schrijft daar in eerste instantie nog over schijnbaar willekeurige onderwerpen: “Horeca tegen zaktelefoons in restaurant”, “Voordeel carpooler van de baan”, “Crematoria kampen met overcapaciteit”, “Stijging van aantal drankrijders”, “Linda, stop dit dierenleed!”.

In november 1998 raakt Dominique in opspraak als hij de voetbalinterland Nederland-Duitsland laat eindigen in 0-1 en zelfs een huilende supporter citeert, terwijl het in werkelijkheid 1-1 wordt. Later zegt hij dat hij van tevoren drie versies had gemaakt, en alvast wat mensen had geïnterviewd. Dominique zal maar liefst 12 jaar bij De Telegraaf blijven. Dominique in De Volkskrant 2007 (De Volkskrant, Toine Heijmans, 23 juli 2007): “...Ik wist helemaal niet wat ik wilde gaan doen na de middelbare school. Echt niet. Ik was laat met alles. Ik ben uiteindelijk naar de school voor de journalistiek gegaan en ik vond er geen hol aan: supersimpel en saai. Maar de praktijk van de journalistiek beviel me. Ik geloof niet dat ik een betere keus had kunnen maken”.

In maart 2002 doet Dominique verslag van het proces tegen de moordverdachte Kamel Ben Salah. Deze klusjesman van Tunesische afkomst wordt verdacht van moord op de Nederlandse echtparen Van Hulst en Nieuwenhuis in het Franse plaatsje Monfort. Dominique zoekt daarvoor contact met Sven van Hulst, de jongste zoon uit het gezin. Van Hulst in De Volkskrant 2008: “...De manier waarop hij contact zocht was heel prettig. De meeste kranten probeerden met verzinsels binnen te komen, maar hij belde gewoon heel rustig op. Hij wilde eerst vrijblijvend een gesprek. Ik heb toen met hem gepraat en hij heeft niets gepubliceerd. Dat gebeurde pas daarna”. Dominique doet daarna samen met Pieter Nijman in De Telegraaf verslag van de veroordeling tot levenslang van Kamel Ben Salah. Met Sven van Hulst ontstaat daarna een hechte vriendschap. Van Hulst zal later, in zijn hoedanigheid van mede-eigenaar van Kenneth Smit, trainingen verzorgen voor Geenstijl. Van Hulst en Dominique brengen zelfs samen vakanties door. Van Hulst speelt in de loop der jaren een adviserende rol en treedt in 2009 toe tot de Raad van Advies van Powned (publieke omroep voortgekomen uit Geenstijl met Dominique als voorzitter).

In de loop van 2002 blijven de Amerikanen drammen op “dreiging” uit het Midden-Oosten met als historisch hoogtepunt de presentatie van Colin Powell tot de Veiligheidsraad en de daaropvolgende inval in Irak. Door de moord op Fortuyn krijgt het rechtse anti-gevoel in Nederland een meer radicaal karakter. Ayaan Hirsi Ali uit felle kritiek en stapt over van de PVDA naar de VVD. Geert Wilders (dan nog bij de VVD) vraagt spoeddebatten aan over moslimfundamentalisme en moslimextremisme in Nederland. Theo van Gogh introduceert het neologisme “geitenneuker” en in november 2003 publiceert hij zijn verzamelde columns Allah weet het beter. In dit politieke klimaat van anti-islam, anti-migratie en algemene verrechtsing ontstaat er in het bijzonder op het internet een beweging die zich niet meer herkent in de gevestigde media. Ook Dominique voelt zich niet meer thuis bij de al zo rechtse Telegraaf. Dominique wil nóg verder gaan.

In april 2003 begint Dominique een eenvoudig weblog op home.planet.nl/~weesi019/. Hij ondertekent met zijn eigen voornaam. Dominique is dan 34 jaar. De eerste berichten op het blog zijn bijna aandoenlijk: “...April 09, 2003: Mannen, jullie worden bedankt! Voor de derde maal achtereen met je vrienden op stap. Kortom praten over sex, snelle auto's en vooral veel patat eten. We blijven diep in ons hart toch allemaal kleine kinderen. Anyway, het was weer erg gezellig. Vooral het zeevissen bleek een schot in de roos”. Binnen enkele weken haakt Dominique aan bij de sarcastische commentaren op Mohamed Said Sahaf, de Iraakse minister van Informatie onder Saddam Hoessein. Dominique ruikt bloed. Dominique in De Volkskrant 2007: “...Tijdens de Tweede Golfoorlog gebeurde er ineens veel op die blogs op internet. Ik dacht: hé, dat is leuk, dat lees ik allemaal niet in kranten. Daar werden de meest maffe dingen gedaan... Ik ontken niet dat er rond Fortuyn iets is gebeurd, en dat GeenStijl daarin een soort opvangtehuis is geweest“. Enkele weken later wordt Telegraaf-collega Romke Spierdijk uitgenodigd om mee te werken aan het nieuwe blog. Romke Spierdijk in de Volkskrant 2008: “...Hij kwam naar me toe omdat ik veel over internet schreef. Hij zei dat hij de naam GeenStijl had bedacht, maar verder had hij nog geen idee wat hij ermee moest”. In januari 2001 laat Dominique het domein Geenstijl.nl registreren. De naam is een verwijzing naar een ouderwetse HTML-specificatie en naar de te verwachten brutale toon van het weblog. Het blijkt dat Dominique dan al in zakelijke termen denkt. De domeinnaam leent zich voor vermelding in de gevestigde media, in tegenstelling tot de dan zo populaire sites als Volkomenkut.com en Retecool.com. Dominique in Bright 2005 (Bright 03, Francisco van Jole, Marie-Claire van den Berg en Tonie van Ringelestijn, juni-juli 2005): “...Geen journalist die een bron noemt met kut of reet in de naam”.

Eind 2003 is er in Nederland nog geen professionele website die het rechtse anti-gevoel weet te vertegenwoordigen. Dominique ziet zijn kans. Geenstijl wordt het online forum voor het broeiende onderbuikgevoel. Weg met de nuance, weg met de feiten, weg met de objectiviteit. Dominique is dan onder het alias Fleischbaum de drijvende kracht achter Geenstijl. Hij is dan ook nog steeds werkzaam bij De Telegraaf en het is niet ondenkbaar dat Dominique zelfs gebruik maakt van beroepsmatige contacten en bronnen. Zijn veelvuldige bijdragen aan het weblog moeten wel ten koste gaan van zijn dienstverband bij De Telegraaf. Maar Dominique is slim, Dominique houdt zich van den domme. Fleischbaum? Nooit van gehoord!

In juni 2003 vindt er een doorbraak plaats. Geenstijl weet in te breken op de Airmiles-account van DJ Patrick Kicken en zijn transacties worden gepubliceerd. Deze stunt haalt de landelijke pers waardoor Geenstijl aanzienlijk meer bekendheid krijgt. In januari 2004 haalt Geenstijl nogmaals de landelijke pers. Trudy Prins, directrice van de anti-rookorganisatie Stivoro, wordt beticht van het manipuleren van cijfers over het aantal gestopte rokers in Nederland. Prins wordt daarna dagenlang belachelijk gemaakt met bewerkte foto’s, scheldpartijen en vermeende citaten. De reacties in het Geenstijl-forum laten geen twijfel. De bezoekers van Geenstijl willen “bloed” zien. Dat kunnen ze van Dominique krijgen. Dominique linked naar een persbericht met contactinformatie van Prins, terwijl dit als noot voor redacties en niet voor publicatie bestemd is. De haatcampagne van Dominique heeft volkomen voorspelbare gevolgen. Prins en haar gezin worden dagenlang bedreigd.

De media-aandacht voor de affaire “Trudy Prins” brengt een discussie op gang over aanstootgevende of zelfs strafbare online comments. Dominique besluit daarna de reacties van bezoekers te filteren. In januari 2004 wordt Simon Drijver (alias Joris von Loghausen) aangesteld als moderator van het forum. Hiermee is het voortbestaan van Geenstijl voorlopig gered. Verscheidene bezoekers van Geenstijl protesteren tegen de moderatie. In april 2004 ontstaat er een crisis bij de redactie. Geenstijl gaat tijdelijk offline. Volgens Dominique vanwege de moeilijkheden rondom het Geenstijl-forum (Bright 03, juni-juli 2005): “...We hadden er geen zin meer in. De hele dag loop je politieagent te spelen”. Maar Dominique is een dwangmatige leugenaar. In werkelijkheid heeft hij een conflict met zijn werkgever De Telegraaf. Marianne Zwagerman in Een webshop is geen carrière (Bertram + De Leeuw, oktober 2011): “...In werkelijkheid had Dominique een forse uitbrander gekregen van de hoofdredactie van de krant. Hij moest stoppen met zijn nevenactiviteiten voor Geenstijl, of weggaan. Maar hij was toch weer begonnen en ontkende intern dat hij er nog iets mee te maken had”.

Een maand later gaat Geenstijl weer verder, en dan blijkt nogmaals de kwalijke aard van Dominique. Hij beweert namelijk dat Geenstijl tijdelijk offline geweest is vanwege bedreiging en molestatie van medewerker Oscar van Wijland (alias De Chileen): “...19 april 2004 toen De Chileen lafhartig het ziekenhuis werd ingeslagen”. Geenstijl maakt zichzelf slachtoffer van een gefantaseerde aanslag. Koren op de molen van het geradicaliseerde Geenstijl-publiek. Zie je nou wel? Je mag hier in Nederland helemaal niks meer zeggen! En het zijn bij Geenstijl toch wel helden, dat die nog door durven te gaan! De bezoekers van Geenstijl slikken het voor zoete koek.

De affaire “Trudy Prins” is in oktober 2004 aanleiding voor een discussie in het Tv-programma Barend & Witteman. De progressieve internetjournalist Francisco van Jole gaat de discussie aan met Geenstijl-medewerkers Ambroos Wiegers en Jaap Stalenburg (Dominique blijft liever even thuis). Trudy Prins zit in het publiek en komt ook aan het woord. Wiegers en Stalenburg blijken geen geloofwaardig weerwoord te kunnen geven. Dominique zal hierna (eerst nog onder alias) de vaste woordvoerder van Geenstijl worden. Nico Dijkshoorn in de Volkskrant (De Volkskrant, Maud Effting en Wilco Dekker, 26 augustus 2008): “...Dat was dramatisch. GeenStijl werd natuurlijk ervaren als een coole site, en dan zie je daar ineens een zwetende VVD’er in een blauw gestreept shirt zitten. Ik heb daar ontzettend om gelachen. Over dat optreden waren ze zelf ook ontevreden. Daarna hebben ze besloten dat Dominique de woordvoerder werd. Ik denk dat dat heel natuurlijk is gegaan. Zo van: ik doe het wel. Het moest natuurlijk ook gebeuren. Je kunt natuurlijk niet je leven lang Vleesboom of Professor Hoxha heten”.

Geenstijl is dankzij de media-aandacht voor de affaires “Patrick Kicken” en “Trudy Prins” inmiddels een begrip geworden. De schrijfstijl, toon en methodiek van het weblog trekt steeds meer bezoekers. Dominique wordt onder het alias Fleischbaum de verpersoonlijking van de rechts-populistische golf. Dominique blijkt uitermate productief. Zijn sterkste kant is misschien wel zijn voeling met de bezoekers van Geenstijl. Dominique houdt de comments scherp in de gaten en weet daardoor vrij goed wat er onder de bezoekers leeft. Het Geenstijl-forum blijkt een zeer efficiënt marketingtool. Dominique weet deze groep vervolgens moeiteloos te bespelen en te gebruiken door op hun frustraties en behoeften te anticiperen. De bezoekers van Geenstijl zijn belust op sensatie, humor en amusement. Ze hebben behoefte aan duidelijke en ongenuanceerde standpunten. Ze willen zich afzetten tegen de gevestigde intellectuele orde. Wetenschappers, journalisten, politici en opleidingsinstituten worden voortdurend aangevallen. De bezoekers en de redactie van Geenstijl weten het beter, zij beschouwen zichzelf als superieur. Zo ontstaat langzaam maar zeker een volgzame kliek van alleswetende reageerders met aan het hoofd de grote leider Fleischbaum.

In 2005 breekt Geenstijl definitief door. Het weblog realiseert indrukwekkende bezoekersaantallen en het aantal geregistreerde bezoekers verdubbelt (volgens opgave van Geenstijl) van 10.000 naar 20.000. Dominique moet nu zakelijke en commerciële beslissingen nemen. Geenstijl wordt uitgebreid met een nieuwssite (NieuwsNieuws), een spelletjessite (Gamert) en een zakelijk blog (GS Corporate). De redactie wordt versterkt met Marck Burema (alias Pritt stift). Nico Dijkshoorn, Jaap Stalenburg en Rick van Velthuysen verzorgen columns. Geenstijl verkoopt merchandise (T-shirts, caps en onderbroeken) en trekt enkele adverteerders aan (Speurders van de Telegraaf Media Groep en Van der Valk).

In juni 2005 wordt Dominique dan definitief ontmaskerd (Bright 03, Francisco van Jole, Marie-Claire van den Berg en Tonie van Ringelestijn, juni-juli 2005). Daarmee worden de geruchten die sinds voorjaar 2004 rondgingen eindelijk bevestigd. Dominique heeft tot dan toe steeds hardnekkig ontkend dat hij bij Geenstijl werkzaam zou zijn. In juli 2005 wordt het beheer van Geenstijl geformaliseerd met de oprichting van het internetbedrijf GS Media BV opererend onder de naam NewsMedia. Deze vennootschap wordt bestuurd door D4M8 BV (Dominique Weesie te Amsterdam) en Zuigkracht BV (Ambroos Wiegers te Harderwijk). Het is niet duidelijk of Dominique ook noemenswaardig kapitaal heeft ingelegd. Eind 2005 heeft de vennootschap een eigen vermogen van slechts €126.000. Geenstijl is dan weliswaar een veelbesproken en goedbezocht weblog, maar de adverteerders staan niet bepaald in de rij. In 2006 vestigt Dominique een hypotheek van €300.000 op zijn appartement in Amsterdam-oost. Dominique staat voor een dilemma. Adverteerders blijven weg vanwege de opruiende toon van Geenstijl, maar het is juist die toon die bezoekers trekt. Wat te doen?

Dan blijkt nogmaals dat Geenstijl altijd verwant is gebleven aan De Telegraaf. In de zomer van 2005 neemt de Telegraaf Media Groep op initiatief van Marianne Zwagerman een minderheidsbelang van 40% in GS Media/ NewsMedia BV. De overnameconstructie behelst naar verluidt een investering van €700.000 en een vergoeding aan de aandeelhouders Ambroos Wiegers en Dominique als waardering voor het getoonde initiatief en de onbezoldigde inzet bij de start van het bedrijf. Verder wordt vastgelegd dat TMG een optie op de resterende aandelen krijgt. Marianne Zwagerman in Een webshop is geen carrière (Bertram + De Leeuw, oktober 2011): “...Commercieel stelde het nog allemaal niets voor. Er was nauwlijks omzet en het was ook nog helemaal geen bedrijf; dat moest Dominique ervan gaan maken de komende jaren, met onze hulp. Niemand wist of dat zou lukken... Daarnaast speelden natuurlijk persoonlijke emoties: Dominique zou beloond worden voor zijn werkontwijkend gedrag en zijn leugens, in plaats van gestraft”. Dominique heeft nu de middelen om Geenstijl verder te ontwikkelen. Hij introduceert eerst een commerciële buitendienst (advertentieverkoop) in de persoon van Celyne Middel-Rings, en daarna het onderdeel Geenstijl.TV gepresenteerd door Rutger Castricum.

In december 2006 wordt het dienstverband van Dominique bij De Telegraaf beëindigd. Hij kan zich nu volledig op Geenstijl richten. Nu is ook het langverwachte moment aangebroken voor Dominique om zijn gezicht eens te laten zien. In november 2006 verschijnt Dominique in het Tv-programma Pauw & Witteman. Dat is voor de bezoekers van Geenstijl even schrikken. De grote Fleischbaum blijkt een schriel burgermannetje met ratachtig voorkomen. Hij is bij lange na niet de stoere herrieschopper die zij verwacht hadden. Dan dringt bij de bezoekers van Geenstijl het besef door dat zij al die jaren door gezapige dertigers en veertigers bespeeld zijn. Het was verdorie helemaal niet echt!

Nico Dijkshoorn in 2011 (Voetbal International, Nico Dijkshoorn, 21 juni 2011): “...Ik bewonder de mannen van GeenStijl. Die weten hoe het moet, een goed verhaal de wereld in helpen. Ik was ooit, een jaar of vier geleden, met de redactie en directie van GS een weekend naar Barcelona. Op de site werden woeste verhalen verteld. Iedereen was keihard aan het bouncen, het ging ongehoord hard los daar in Barcelona. Alleen het geilste en duurste was goed genoeg. Niemand sliep. Het was onrustig. Dit is wat ik me kan herinneren. Negen jongens in de rij bij de afdeling Dure Chocola op Schiphol om iets leuks voor hun vrouw te kopen. Dominique Weesie die doodsbang naar een tapa keek en voor het eerst in zijn leven zelfstandig met de metro reisde. Daar zijn geen foto's van. Dat hadden die jongens al heel snel in de gaten, dat een ronkend verhaal zonder bewijs vele malen mooier is”.

Het is 2007, de bal ligt bij Dominique. Wil hij de overige 60% verzilveren dan moet hij Geenstijl eerst tot een commercieel succes zien te maken. Het grote probleem is dat de adverteerders Geenstijl mijden. Dominique moet nu proberen om Geenstijl acceptabel te maken. De laatste scherpe kantjes gaan er af en expliciet naakt verdwijnt ("We moeten voor kantoren nog acceptabel zijn"). Dominique zoekt nu ook actief de publiciteit. Van de affaires “Patrick Kicken” en “Trudy Prins” heeft hij geleerd dat hij voor publiciteit afhankelijk is van de gevestigde media. Daarom geeft hij interviews aan iedereen die maar wil. Dat is geen gemakkelijke taak, want Geenstijl heeft een uiterst dubieuze reputatie opgebouwd. De interviews met Dominique zijn vanwege mediatraining meestal behoorlijk saai. Hij draait en kronkelt, en hij neemt nooit verantwoordelijkheid. Dominique laat alle kritiek van zich afglijden.

Dominique in gesprek met Bregittha Nuyten over publicatie van Hyves-bericht van de dochter van minister André Rouvoet (Profiel Human-Ikon, Bregittha Nuyten, 25 september 2007):
BN: Gaat er dan een discussie aan vooraf op de redactie, van moeten we dat wel doen of moeten we dat niet doen?
DW: Ja, en binnen één seconde waren we het erover eens dat we het moesten doen, want als je vader Jeugdzorg en Gezinszaken voor zijn rekening neemt en pretendeert dat hij niet op zondag werkt omdat hij bij zijn familie wil zijn, en vervolgens scheldt de dochter van diezelfde minister haar docent uit voor een kutwijf, dan denk ik dat dat wel degelijk nieuws is.
BN: Maar het is ook een meisje van 14 die de fouten mag maken van een tiener en misschien niet weet wat ze doet, en die niet verantwoordelijk is voor het werk van haar vader.
DW: Dat klopt.
BN: Dus is het misschien wel verstandig om daar iets langer dan één minuut over na te denken?
DW: Eén seconde.
BN: Eén seconde... wat dat voor gevolgen voor dat meisje heeft?
DW: In dit geval deel ik die mening niet.

De leugens van Dominique zijn bijna teveel om op te noemen. Zijn stokpaardje is wel het bereik van Geenstijl. Dominique bluft met bezoekersaantallen van 1,5 tot 1,8 miljoen per maand. In juli 2007 verschijnt Geenstijl voor het eerst in de onderzoeksresultaten van de STIR (Stichting Internet Reclame). Geenstijl realiseert dan een bereik van slechts 2,7%, in de loop van het jaar oplopend naar 5,5% per maand. Dat zijn bij benadering 0,4 tot 0,8 miljoen bezoekers (Dominique verzint er dus een miljoen bij). Dominique liegt niet alleen over de aantallen maar ook over de samenstelling van het Geenstijl-publiek. Hij beweert voortdurend dat de bezoekers van Geenstijl hoogopgeleide personen tussen de 18 en 34 jaar oud zijn. Hip, trendy, intelligent en volwassen. Volgende tenenkrommende passage uit Vrij Nederland (Vrij Nederland, Robert van de Griend, 30 augustus 2008): “...U schrijft ook in uw brief dat het feitelijk onjuist is dat GeenStijl bezocht wordt door schoolkinderen. U haalt cijfers aan van de Stichting Internetreclame (STIR) die zouden uitwijzen dat 52 procent van uw bezoekers tussen achttien en vierendertig jaar oud is. ‘Dat klopt. Kinderen onder de achttien zitten op hele andere websites, zoals Fok.nl en Sugababes.nl. Mijn vriendin, die lerares is op een middelbare school, zegt dat ook altijd.’ Uw cijfers kloppen niet. Volgens de STIR is 52 procent van uw bezoekers tussen dertien en vierendertig jaar oud. Weesie staat op van zijn stoel en loopt naar muur waar de STIR-cijfers hangen. Daar ziet hij dat hij zich heeft vergist. ‘O… ik was echt in de veronderstelling dat het achttien was”. Die ondergrens van 13 jaar is misschien wel het grootste geheim van Geenstijl.

Dominique in Vrij Nederland 2008 (Vrij Nederland, Robert van de Griend, 30 augustus 2008): RvdG: GeenStijl plaatste vorig jaar gestolen naaktfoto’s van presentatrice Manon Thomas op de website.
DW: Wij wisten niet dat die foto’s gestolen waren. Had Manon ons even gebeld, dan hadden we ze meteen van de site gehaald.
RvdG: GeenStijl publiceerde ooit het telefoonnummer van Trudy Prins, toenmalig voorzitter van antirokersclub Stivoro. Ook zij ontving bedreigingen.
DW: Wij linkten slechts door naar een persbericht van Stivoro. In eerste instantie had ik niet eens gezien dat daar een telefoonnummer op stond.
RvdG: GeenStijl noemde de GroenLinkser Wijnand Duyvendak een ‘bedreiger’, een ‘brandstichter’, een ‘bommenlegger’, een ‘linkse hooligan’, en een ‘Rara-activist’. ‘Is Wijnand Duyvendak nou nog niet weg? Wijnand, wees verstandig en ga wat leuks doen met negertjes voor een NGO in Afrika. Je bent er geweest, het is over en voorbij. Dit stopt pas als je weg bent. Dat is geen bedreiging, maar een feit.’ Veel aantijgingen op GeenStijl waren ongefundeerd. Duyvendak is bijvoorbeeld nooit vervolgd voor betrokkenheid bij RaRa.
DW: Hij wordt van alle kanten van RaRa-acties beticht. Iedereen schrijft dat op. Zouden wij dat dan niet mogen opschrijven?
RvdG: Elke misser die De Volkskrant maakt, meten jullie breed uit. Zo streng zijn jullie niet voor De Telegraaf.
DW: Dat heeft niets te maken met het aandeelhouderschap van TMG. We vinden het gewoon leuk om Pieter Broertjes te pesten.

Dominique in Intermediair 2008 (Intermediair, Hugo Logtenberg, 23 december 2008):
HL: Ironisch. Jullie bezoekers zijn enorm gesteld op hun privacy, maar zijn tegelijkertijd fan van een site die groot is geworden door de privacy van mensen juist te schaden? 
DW: De privacy van onze reaguurders hebben we nooit geschaad.
HL: O, dus het is prima dat het gebeurt, zolang het jullie bezoekers maar niet betreft? 
DW: Uh, nee. Nee. Maar ik zie eigenlijk ook niet in wiens privacygrens wij overschreden hebben.
HL: Wat te denken van de minderjarige dochter van minister André Rouvoet?
DW: Dat was niet meer dan terecht! We hebben een minister van Jeugdzaken en Gezin die iedereen die een kind krijgt een cd-tje stuurt met hoe hij zijn kind moet opvoeden, maar zelf een dochter heeft die op haar Hyves-site haar juf een kutwijf noemt. Dan ben je voor mij als minister niet meer geloofwaardig. Dat is de kern van deze zaak.
HL: En dat de privacy van een minderjarig kind daarmee wordt geschonden is dan bijzaak?
DW: Wij schenden haar privacy niet. Dat doet zij zelf. Zij zet het op Hyves, wij niet... Wij zijn geen journalistiek medium. Wij hebben soms journalistieke, serieuze verhalen over politiek, maar we hebben ook blote tieten. Is dat journalistiek? Nee, maar je krijgt het wel bij ons. We zijn infotainment, zoals RTL Boulevard.
HL: Op een cruciaal moment in het filmpje met een zwijgende Vogelaar probeert jouw verslaggever Rutger Castricum wel een antwoord af te dwingen door te zeggen: 'Ik ben journalist en ik stel u een vraag.'
DW: Dat is Rutger van de tv-afdeling. Wij halen ook wel eens onze wenkbrauwen op bij wat hij allemaal zegt.
HL: Je spreekt voortdurend in de wij-vorm over GeenStijl, maar neemt nu opeens afstand van je verslaggever.
DW: ...Wij zijn zo inconsequent als de pest! Als we morgen moeten roepen dat we een journalistiek medium zijn omdat we met zijn allen naar de AutoRAI willen, doen we dat. Maar mensen kunnen toch zelf beoordelen wat we zijn? Zestig procent van onze bezoekers is hoger opgeleid, dus dat moet lukken.

Dominique is zich er zeer wel van bewust dat de macht van Geenstijl steunt op het omvangrijke en volgzame legioen van bezoekers. In het voorjaar van 2008 verzint Dominique een list waarmee hij de bezoekersaantallen te gelde kan maken. Rutger Castricum, presentator van Geenstijl.TV, gaat in februari 2008 een tijdje “meelopen” met de Nederlandse landmacht in Noorwegen (“Rutger's vrienden voor het leven”). Gedurende de reportages toont Geenstijl ook advertenties voor Werkenbijdelandmacht.nl. Het blijkt een sponsorovereenkomst met de landmacht die elders onbedoeld aan het licht komt (Leugens.nl, Peter Olsthoorn, 15 februari 2008): “...Defensie wil primair de aandacht vestigen op het werken en leven bij de landmacht. De videoverslagen uit Noorwegen dragen bij aan het vergroten van de brand experience bij de doelgroep”. De bezoekers van Geenstijl lijken zich van geen kwaad bewust.

De omzet over 2007 van GS Media BV wordt door insiders geschat op ongeveer 2 miljoen Euro met een kleine winst van 10%. Dat is indrukwekkend voor een weblog, maar nog niet genoeg voor een onderdeel van de TMG. Toch besluit de TMG al in het voorjaar van 2008 het belang in GS Media/ NewsMedia BV uit te breiden naar 100%. Hieruit blijkt wel dat de TMG gretig is en genoegen wenst te nemen met geprognotiseerde in plaats van gerealiseerde resultaten. De overname wordt pas in augustus 2008 bekendgemaakt. Marianne Zwagerman (directeur digitale media) is binnen de TMG de initiator en promotor van de overname. In januari 2009 zal zij betrokken zijn bij de oprichting van de publieke omroep Powned voortgekomen uit Geenstijl.TV. In mei 2009 wordt zij bij TMG ontslagen. Daarna treedt zij toe tot de Raad van Advies van Powned en wordt zij parttime “strateeg” bij communicatieburo Bennink Bicker Caarten. Partner in het buro is Jan Bennink (alias Superjan), reageerder in het Geenstijl-forum en secretaris van het bestuur van Powned. De eigenaardige en ogenschijnlijk irrationele beslissing van TMG om Geenstijl volledig over te nemen lijkt dus vooral aan de scoringsdrang van Zwagerman te moeten worden toegeschreven. Eén jaar later, in mei 2009, wordt zij ontslagen, maar het is niet duidelijk of dit te maken heeft met de ongelukkige overname van Geenstijl.

Per 2008 is de TMG volledig eigenaar van Geenstijl onder GS Media/ NewsMedia BV. Dominique en Ambroos Wiegers zijn dan werknemers van de TMG geworden. Zij zullen voortaan het beleid van de directie digitale media moeten volgen. Daar staat tegenover dat Dominique en Ambroos een flinke som uitgekeerd hebben gekregen. Over de totale waarde van GS Media/ NewsMedia BV wordt heel wat gespeculeerd. Michiel Frackers maakt wellicht de meest geloofwaardige schatting van maximaal 5 miljoen Euro (925.nl, Michiel Frackers, 22 augustus 2008). Ter vergelijking: Hyves realiseerde in 2008 een omzet van 10 miljoen Euro en werd later door TMG overgenomen voor iets minder dan 50 miljoen Euro. Dominique heeft daarna financiële zekerheid, hij is dan 40 jaar. Hij koopt daarna een villa in het Spaanse kustplaatsje Roses aan de Costa Brava. In 2011 verkoopt hij zijn appartement in Amsterdam-oost.

De bezoekers van Geenstijl (of meer precies de reageerders) zien alles met verbazing aan. Het voorheen zo eigenzinnige en shockerende weblog wordt langzaam maar zeker een adverteerdersplatform. Geenstijl verkoopt boeken en merchandise, nota bene bij de Bijenkorf. En nu staat het weblog ook nog onder regime van De Telegraaf. Van compromisloos naar berekenend. De laatste klap wordt uitgedeeld door het progressieve weblog GeenCommentaar.nl. Mede naar aanleiding van de affaire “Duyvendak” en de felle kritiek op minister Cramer maakt het weblog in september 2008 een site waarop bezoekers zogenaamd hun solidariteit kunnen betuigen met de Bluf-advertentie waardoor minister Cramer in opspraak kwam. Zoals verwacht roept de redactie van Geenstijl haar volgers op te reageren en het initiatief te saboteren. Ongeveer 2.000 bezoekers van Geenstijl volgen het commando en zetten de valstrik vol met onzin. Dat was precies de bedoeling. GeenCommentaar.nl verzamelt de 2.000 IP-adressen en stelt deze vervolgens ter beschikking als een database met de naam Geenstijl-checker. Elke website die dat wil kan nu via deze checker controleren of reacties afkomstig zijn van bezoekers die destijds de Bluf-site saboteerden. De technici van TMG/ Geenstijl doen vervolgens een DDos-aanval op GeenCommentaar.nl. Een strafbare actie waarmee zij GeenCommentaar.nl hopen plat te leggen. De Geenstijl-checker wordt veelvuldig geraadpleegd, maar gaat enkele dagen later op advies van het CBP (College Bescherming Persoonsgegevens) weer offline. De reageerders van Geenstijl beseffen nu dat zij niet alleen commercieel maar ook idealistisch instrument van de redactie zijn geweest.

Het is onbekend welke resultaten TMG destijds verwachtte, maar eind 2008 lijkt zelfs Dominique niet meer te geloven in een winstgroei van Geenstijl. Strikt persoonlijk gezien is dat voor hem ook niet meer interessant. Dominique heeft zijn eigen agenda. Eén van de stokpaardjes van Dominique is zijn kritiek op de gedrukte media, “dode bomen” zoals hij het noemt. Maar Dominique is en blijft een huichelaar. Nog vóór de jaarcijfers van 2008 bekend worden is hij achter de schermen al met de directie van TMG in onderhandeling over een overname door Geenstijl van het gratis dagblad Spits, dan nog onder hoofdredacteur Bart Brouwers en eigendom van de TMG. Dominique wil het dagblad omvormen tot een tabloid naar het Duitse Bild Zeitung. Dominique ziet ineens toch wel heil in “dode bomen”. In december 2008 lopen de onderhandelingen vast, TMG ziet af van het plan. Direct daarna begint Dominique aan een nieuw plan. Hij wil een publieke Tv-omroep beginnen naar het voorbeeld van Geenstijl.TV. Opvallende overeenkomst tussen beide plannen is dat Dominique bij Geenstijl kan vertrekken. Dominique werkt in het geniep al aan zijn exit-strategy.

Mede-oprichter van de publieke omroep Powned is Marianne Zwagerman, dan nog directeur digitale media bij de TMG. Zo ontstaat de eigenaardige situatie waarin Dominique en Zwagerman een particulier initiatief beginnen met gebruikmaking van de middelen van hun werkgever TMG. Dominique weet donders goed dat hij bij het slagen van dit plan bij Geenstijl zal moeten vertrekken. En Zwagerman? Zwagerman laat zich meeslepen in haantjesgedrag en laat zich gebruiken door die ongelooflijk succesvolle Weesie. De redactie en de bezoekers van Geenstijl lijken zich van geen kwaad bewust. De redactie zet zich volop in voor ledenwerving van de toekomstige omroep en de bezoekers melden zich massaal aan. Dominique trekt voor de laatste keer een lange neus naar het naïeve legioen van Geenstijl-bezoekers. Omroep Powned zal 18 miljoen Euro ter beschikking krijgen.

Voor de oprichting van Powned maakt Zwagerman gebruik van een strategisch plan van De Telegraaf. Zwagerman beweert de samensteller van het plan voor Powned te zijn. Later verwijt zij Dominique dat hij er met haar plan vandoor is gegaan. Zwagerman in Een webshop is geen carrière (Bertram + De Leeuw, oktober 2011): “...Het plan van Powned leek dat van hem. Alsof ik niet bestond. Ik zag het gebeuren, ik stond erbij en keek ernaar. Het ging ook wel organisch. Dominique was naar de Powned-achterban een gezicht, hij had de aantrekkingskracht en het podium Geenstijl om de toekomstige leden aan te spreken. Dat was een juiste keuze. De oprichting van Powned was de steen in de vijver die meteen heel veel media-aandacht trok, met Dominique als logische woordvoerder. Hij was niet weg te slaan uit de bladen en mocht aanschuiven bij DWDD, terwijl ik in het publiek zat toe te kijken... Ik weet zeker dat hij het (beleidsplan) tot op de dag van vandaag niet eens gelezen heeft”.

In maart 2009 haalt Powned met gemak de benodigde 50.000 leden. Daarna kondigt Dominique aan dat hij Geenstijl zal moeten verlaten. Hij lokt Rutger Castricum nog snel even mee naar de nieuwe omroep. In november 2009 treedt de omroep toe tot het publieke bestel. Dominique wordt daarna voorzitter van de omroepvereniging. Johan Hendrik (Jan) Bennink (van Bennink Bicker Caarten) wordt secretaris en Marianne Zwagerman penningmeester. De Raad van Toezicht bestaat uit Sven Lajos van Hulst (persoonlijke vriend van Dominique sinds de veroordeling van Kamel Ben Salah), Roland Oscar Raymond Castricum (vader van presentator Rutger Castricum), Mathieu Weggeman (hoogleraar aan de TU-Eindhoven) en Rob Hendriks (advocaat en partner bij Banning Advocaten). Zo kwijt Dominique zich van zijn taak om van Geenstijl alsnog een commercieel succes te maken, en zo geniet Dominique de miljoenen van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Dom is hij zeker niet... Maar met zijn voortdurende leugens uit eigenbelang heeft hij wel een spoor van vijanden achtergelaten.

Marianne Zwagerman (tegenwoordig niet meer actief betrokken bij Powned) zal de samenwerking met Dominique als negatief hebben ervaren. Dominique heeft destijds de eer opgeëist en hij heeft zich daarna niet meer aan het oorspronkelijke beleidsplan gehouden (Emerce, Erwin Boogert, 18 april 2011): “...Kennelijk is het voldoende om een plan te schrijven, dat in te dienen en na goedkeuring vervolgens de uitvoering van de ideeën achterwege te laten. “Maar dat is iets dat PowNed aan het einde van de vijfjarige licentie aan zijn leden mag uitleggen”. Rutger Castricum wordt, tegen de algemene verwachting in, niet de presentator van Powned. Hij krijgt de presentatie van het knullige House Ibiza. De redactie van Geenstijl, in het bijzonder hoofdredacteur Marck Burema (alias Pritt stift), laat ook duidelijk blijken geen affiniteit meer met Dominique te voelen. Vanaf de kant van Geenstijl worden voortdurend dubbelzinnige plaagstootjes uitgedeeld. In het forum van Geenstijl lijkt een identiek sentiment te leven. Er wordt lacherig gedaan over de presentatiekwaliteiten van Dominique en zijn achternaam wordt consequent gespeld als “Weensie”. Ook voormalig Geenstijl-columnist Nico Dijkshoorn heeft zich na zijn vertrek bij Geenstijl zeer cynisch over “Clowntje Fleischbaum” uitgelaten. De directie van TMG zal zeker negatieve gevoelens aan de samenwerking met Dominique hebben overgehouden. Dominique heeft destijds ten koste van de TMG een weblog opgebouwd en het daarna aan hen verkocht zonder het eerst uit te ontwikkelen. Met TMG ontstaat zelfs even concurrentie als zij overgaan tot de oprichting van de publieke Tv-omroep WNL. Bert Huisjes, voormalig verslaggever bij De Telegraaf, houdt het al na enkele weken ook al voor gezien als hoofdredacteur bij Powned. Hij vertrekt daarna zonder opgave van geloofwaardige redenen naar concurrent WNL. Internetjournalist Francisco van Jole is ook vrij duidelijk (2525.com, Francisco van Jole, 20 augustus 2008): “...Hij is het type klassieke gladjakker, ontwijkt discussies, neemt nooit ergens verantwoordelijkheid voor en vertelt de interviewer altijd wat deze wil horen. Als persoon maakt hij ook niet veel indruk. Ik ken Weesie in de persoonlijke omgang als weinig uitgesproken. Niet joviaal maar hooguit een beetje slijmerig. Hij holde ooit eens een radiostudio uit toen ik er langs liep. 'Je noemde ons in je column een Telegraaf-site maar dat is niet zo. Ze hebben een minderheidsbelang,' zei hij met de overtuigende blik van een Jehova Getuige die over de wederkomst vertelt. Ik moest grinniken om dat nogal verrassende verlangen naar accuraatheid als het om henzelf gaat”. Nogmaals Van Jole (2525.com, Francisco van Jole, 26 augustus 2008): “...Een exponent van kleinburgerlijkheid en kleingeestigheid. Narrow-minded noemen ze dat mooi in het Engels. Alles wat niet zo is als hij is stom en moet bestreden worden. Liefst met pesterijen. Het is dat internet geen geur kent anders zou het op Geenstijl zeker naar - te gare - spruitjes ruiken. Kleinburgers die worden neergezet als de nieuwe helden, wie durft nog te beweren dat de jaren vijftig niet zijn teruggekeerd?

Peter Breedveld over Dominique (Frontaal Naakt, Peter Breedveld, 23 september 2008): “...Dominique Weesie is een moralist van de ergste soort: rechter, jury en beul in één. Wie iets uitvreet dat Weesie niet oké vindt, wordt door hem publiekelijk kapotgemaakt, zonder enige genade”. En dan zijn er nog de honderden meer of minder bekende slachtoffers van Dominique die geïntimideerd door het Geenstijl-legioen geen kritiek meer durven te uiten. De Nederlanders die door Dominique zijn gekwetst, vernederd, getreiterd, geschaad, doodgewenst, uitgescholden, als wild zijn opgejaagd en aan de schandpaal zijn genageld. Misschien zijn Van Jole en Breedveld nog te aardig, misschien is Dominique Weesie wel de smerigste rat die het Nederlandse internet tot nu toe heeft gekend.

Bij omroep Powned blijkt Dominique niets veranderd. Hij lijkt nergens spijt van te hebben en hij is bepaald niet milder geworden. Dominique blijft vernederen, schelden, verdachtmaken en intimideren. In februari 2012 bereikt hij een nieuw dieptepunt. Columniste Naema Tahir heeft eerder in het Tv-programma Buitenhof kritiek op onfatsoenlijke televisiejournalisten gegeven. Rutger Castricum wil haar daarna met zijn cameraploeg op haar privéadres overvallen, maar treft haar potige partner Andreas Kinneging. Het komt tot een duw- en trekpartij die daarna door Powned wordt uitgezonden. Daarna verklaart Dominique dat hij aangifte zal doen tegen Kinneging. Op 29 februari geeft Dominique in Pownews de woonplaats van Tahir en daarna verwijst hij fijntjes door naar het volledige adres in de online Telefoongids. Met 12 jaar werkervaring bij De Telegraaf en 6 jaar bij Geenstijl weet Dominique donders goed welke gevolgen dit voor Tahir en Kinneging zal hebben.

DW (portret van Tahir op achtergrond, ondertiteld “Tahir houdt van haar privacy”): Ja, dan nog even terugkomend op Naema Tahir. De columniste van Buitenhof beschuldigde ons er gisteren van haar privacy te hebben geschonden door zomaar aan te bellen bij haar thuis. En dat terwijl bijna niemand weet waar haar huis woont.
NT (fragment uit P&W, ondertiteld: “Nog eenmaal het komisch duo”): Wij geven ons privéadres zelden door aan mensen die wij niet kennen. Wij hebben een geheim nummer en we zijn allebei publiek figuur en we willen gewoon niet dat mensen zomaar bij ons thuis aankomen, en wij schrokken hiervan.
DW: Ja, volgens Naema Tahir heeft zij er als publiek figuur alles aan gedaan zichzelf onvindbaar te maken voor de grote boze en vooral ook onfatsoenlijke buitenwereld. Maar ook Naema blijkt het niet zo nauw te nemen met de waarheid (achtergrond toont de online Telefoongids), want wanneer we het telefoonboek erbij pakken en zoeken op “Tahir wonende in de gemeente Den Haag” dan is het onmiddellijk Bingo, met adres en 06-nummer erbij! Ja, u ziet dat wij de gegevens onherkenbaar hebben gemaakt, want zo fatsoenlijk zijn we dan wel weer...

Het wrange wereldbeeld van Dominique lijkt in eerste instantie voortgekomen uit het christelijk ondernemersmilieu (Niet zeuren maar poetsen!) en in tweede instantie uit 12 jaar zelfvernedering bij De Telegraaf (Wat heb je nou aan eer?). Dominique zag in de rechtse golf na de aanslagen in de USA en de moord op Fortuyn een commerciële en politieke kans. Hij registreerde een pakkende domeinnaam en hij richtte zich op de groeiende groep gefrustreerde en verontwaardigde internetgebruikers die elders niet gehoord werd. Daarna ging Dominique domweg voor eigenbelang, ongeacht het aantal slachtoffers dat hij daarvoor moest maken. Vrienden, collega’s, zakenpartners en reageerders waren voor Dominique slechts figuranten. Ook omroep Powned zal niet het commerciële succes blijken dat Dominique gehoopt had. Dominique zal Powned onder valse voorwendselen omvormen tot een productiebedrijf dat programma’s aan de andere zenders verkoopt. Daarbij is wel haast geboden, want het rechts-populistische sentiment is nu zo langzamerhand wel voorbij. Daarna zal Dominique zich wel voorgoed in Roses/ Spanje vestigen.

Dominique in 2007 (Fontys Hogeschool voor Journalistiek, Robin de Wever, januari 2007): RdW: Het geld is belangrijker dan de eer?
DW: Absoluut. Wat heb je nou aan eer? Wij gaan voor het geld. Iedereen die het beter denkt te weten, lach ik keihard uit. Je kunt gerust eerzuchtig doen, maar ík zit binnenkort wel mooi met een gevulde portemonnee en een lekker wijf aan het strand.